Caffè napoletano

1. Zapłać najpierw przy kasie (cassa), mówiąc, czego chcesz: "un caffè", "due caffè".
2. Weź paragon do lady i połóż go. Powtórz to barmanowi.
3. Pij stojąc. Siedzenie przy stoliku, gdzie obsługa jest stolikowa, kosztuje więcej. W historycznych kawiarniach, takich jak Gambrinus na Piazza del Plebiscito, sprawdź obie ceny na liście, zanim usiądziesz.
4. Określ: amaro (bez cukru), macchiato (odrobinę mleka), ristretto (krótsze), lungo (dłuższe). Cappuccino po obiedzie nie zostanie odrzucone, ale Cię wyróżni.

Zjawisko caffè sospeso, czyli „zawieszonej kawy”, narodziło się w robotniczych kawiarniach Neapolu: klient, któremu dopisało szczęście, płacił za dwie kawy, pił jedną, a druga czekała na koncie dla kogoś, kto zapytał, czy jest dostępny sospeso. Opinie co do żywotności tego zwyczaju są podzielone; raport z 2008 roku wykazał, że w trzech barach nikt nie widział go od 15 lat. W grudniu 2011 roku miasto ogłosiło coroczny Dzień Zawieszonej Kawy. Pomysł przeniósł się też na pizzę: Sorbillo przy Via dei Tribunali oferuje „pizzę sospesę” za 5 €.

Zanim wynaleziono moka, w neapolitańskich domach kawę przygotowywano w cuccumelli – neapolitańskim dzbanku do kawy. Woda nagrzewa się w dolnej komorze, po czym odwraca się dzbanek, a woda sączy się przez mieloną kawę pod wpływem grawitacji, a nie ciśnienia. Na dzióbek zakłada się mały papierowy lejek, cuppetiello, który zatrzymuje aromat podczas sączenia – proces ten może trwać dziesięć minut lub dłużej. Wynalazł go w 1819 roku paryski blacharz, Jean-Louis Morize, a Włosi przyjęli go tak powszechnie, że nadali mu nazwę od Neapolu. Szukaj ich w sklepach kuchennych wokół San Gregorio Armeno i na Starym Mieście.

Śniadanie to espresso i sfogliatella (około 2 €) przy ladzie. Po lunchu – espresso z babà. Na zakończenie kolacji restauracje serwują limoncello lub amaro, nie drugą kawę.