Certosa di San Martino

Karol, książę Kalabrii, syn Roberta Andegaweńskiego, założył kartuzję w 1325 roku, a poświęcona została w 1368. To, co widzisz w środku, pochodzi z późniejszego okresu. Od 1623 do 1656 architekt i rzeźbiarz Cosimo Fanzago nadał kościołowi barokowy charakter: fasadę, inkrustowane marmury nawy i kaplic oraz większość dekoracji wnętrza. Odszedł po gorzkim sporze z mnichami w 1656 roku, a inni dokończyli jego dzieło.

Spójrz w górę. Freski na sklepieniu z Wniebowstąpieniem namalował Giovanni Lanfranco między 1636 a 1639 rokiem. Przy głównych drzwiach wiszą Mojżesz i Eliasz autorstwa Jusepe de Ribery, a nad drzwiami – Pietà Massima Stanzione z 1638 roku. Pojedyncza nawa ma osiem bocznych kaplic, a za ołtarzem ciąg zakrystii, chóru, sali kapitulnej i kolejnych kaplic kontynuuje wystawę.

Przed kościołem przechodzi się przez Cortile Monumentale, a z kościoła wychodzi się do mniejszego Chiostro dei Procuratori i refektarza. Wszystkie te miejsca, wraz z wielkim krużgankiem i tarasem, otwierane są o 8:30, godzinę przed salami muzealnymi, więc wczesne przybycie pozwala najpierw podziwiać architekturę, a potem przejść do zbiorów, gdy zostaną otwarte.

Chiostro Grande został powiększony od 1581 roku przez toskańskiego architekta Giovanniego Antonio Dosio, z ogrodem i studnią w centrum nad cysterną, a ukończony przez Fanzago. W jednym rogu znajduje się monumentalny cmentarz mnichów, nad którym pracował również Fanzago. Wzdłuż arkad wciąż widać drzwi cel mnichów i klapki, przez które podawano im jedzenie.

Następnie wyjdź na Terrazza Belvedere i do ogrodów, których tarasy goszczą widok na stare miasto i zatokę. Widok jest niższy i bliższy niż z murów Castel Sant'Elmo powyżej: spoglądasz w dół na dachy Centro Storico, a nie na cały zatokę. Pamiętaj, że ogrody zamykane są godzinę przed muzeum, więc odwiedź je najpierw podczas późnej wizyty.

Ministerstwo opisuje San Martino jako najważniejszą publiczną kolekcję neapolitańskiego presepe we Włoszech, rzemiosła szopkowego, które rozkwitło w XVIII i XIX wieku. Sekcja mieści się w dawnych kuchniach klasztornych. Centralnym punktem jest presepe Cuciniello – duża sceneria z pasterzami, straganami, podróżnymi i aniołami umieszczona w sztucznej grocie, z oświetleniem, które zmienia się od świtu przez pełny dzień, zachód słońca po noc.

Jeśli szedłeś Via San Gregorio Armeno i zastanawiałeś się, jak wyglądała tradycja przed postaciami celebrytów, to jest odpowiedź. To tutaj przechowywany jest gliniany model do „Chrystusa pod welonem” Antonio Corradiniego, szkic, którego Sanmartino nie użył, rzeźbiąc statuę w Cappella Sansevero. Przyjeżdżasz na Boże Narodzenie? Połącz to z naszą stroną Boże Narodzenie w Neapolu.

• Sekcja morska. Trzy królewskie barki, w tym pozłocona 24-wiosłowa lancia podarowana przez miasto Neapol Karolowi Burbonowi, zbudowana w arsenale w Neapolu w latach 30. XVIII wieku, oraz biała 14-wiosłowa barka Humberta I Sabaudzkiego z 1889 roku.
• Sekcja teatralna. Drewniana rekonstrukcja sceny teatru San Carlino, małego popularnego teatru znajdującego się poniżej poziomu ulicy, w którym narodziła się znaczna część neapolitańskiej komedii, z portretami, plakatami i maskami.
• Ottocento w Neapolu. Nowa stała sekcja składająca się z 12 sali i około 200 dzieł, otwarta 22 grudnia 2025: porcelana z Capodimonte, malarstwo pejzażowe Szkoły z Posillipo oraz realiści.
• Kwatery przeora i loggia z malowidłami i widokiem na ogrody.

Z Morghen, górnej stacji kolejek linowych Montesanto i Chiaia, do Largo San Martino jest około 720 m, 10 minut pieszo. Castel Sant'Elmo znajduje się 200 m pod górę; bilety są oddzielne (€6 i €5), a w wykazie Ministerstwa na 2026 r. nie znaleźliśmy biletu łączonego. Pamiętaj, że Certosa jest zamknięta przez cały dzień we wtorek, natomiast mury zamku pozostają otwarte.

Nasza wycieczka po Vomero i Pedamentina łączy kolej linową, oba zabytki i zejście pieszo. Aby poznać samą dzielnicę, zobaczcie przewodnik po Vomero.